دیوانگی هزار نوع دارد گاهی از دوری گاهی دلتنگی و گاهی تنهایی به دنیا می آید و ...یک نوع دیوانگی هم هست که من با پوست و استخوان خودم تجربه اش کردم:دیوانگی از ترس و بیخوابی.سال ها پیش آنقدر از شوک دانستن و فهمیدن یک نفر ترسیدم که به سرم زد و دیوانه شدم یا حداقل تا مرز دیوانگی رفتم.حرف هایم را هیچکس نمیفهمید من هم حرف آدم ها را کج و کوله میفهمیدم.تقریبا دیوانگی ام یک هفته طول کشید.مینوشتم و مینوشتم و تمام تلاشم را میکردم که نخوابم.شاید میترسیدم خواب ببینم.امشب باز یک قدم به سوی دیوانگی رفتم.همه چیز از یک تماس تلفنی شروع شد"باید ببینمت و حرف بزنیم ول

صدای انگشت هایش که محکم و با عصبانیت کلاویه ها را فشار میدهند فکرم را به هم میریزد.نمیتوانم متمرکزش کنم.چشمم را از بید مجنون پشت پنجره میگیرم و بر میگردم به سمتش:میشود ساکت شوی؟نمیگذاری فکر کنممیدانم متنفر است کسی قطعه اش را قطع کند._ به چی میخوای فکر کنی؟ساکت میشوم و باز به بید نگاه میکنم.چه میشد اگر هرگز ترکش نمیکردم؟احساس تنهایی نمیکردم با بودنش هر چند هم تحملش سخت بود ولی باز همان که یک نفر بود که نگرانم باشد و دوست داشته باشد بداند که چه میکنم خوب بود.همان که یک نفر بود که قربان صدقه ی صدای خواب آلودم برود همان که شب بخیرش را کمی سرد جواب میدا

این بلوار را میبینی؟پیش از تو برایم هیچ مفهومی نداشت. وقتی که بودی دست من نبود گام برداشتن و نفس کشیدن در این بلوار ضربان قلبم را تند میکرد و نفسم را به شماره می انداخت. این بلوار برایم مفهوم داشت:به تو نزدیک میشوم و به زودی میبینمت. حالا هم که نیستی دست من نیست گام برداشتن و نفس کشیدن در این بلوار قلبم را به درد می آورد اشک هایم بی بهانه میچکند نمیتوانم نفس بکشم.هنوز هم مفهوم دارد کمی متفاوت تر:به تو نزدیک میشوم اما دیگر نمیتوانم ببینمت. زندگی به دو نیم تقسیم شده.بودنت و نبودنت.